yalnızlığa övgü

1. iç acıtan bir özdemir asaf şiiridir.copydir pastedir.
   
   
   mutluluğun gözü kördür,
   yalnızlık sağır.
   ondandır biri tökezleyerek yürür,
   öbürü uykusunda bile bağırır.
   
   mutluluk yalnız kendisini görür;
   unutur bu yüzden ilkin kendisini.
   yalnızlık kendi tutukluğunda özgür,
   boyuna bekler dönsün diye sesini.
   
   mutluluk alışır kendisine, ölümden beter;
   borçsuzluğuyla övünür ama kedisi doğurmaz .
   yalnızlığın gidecek bir yeri yoktur;
   boyuna kapısına döner, açan olmaz.
   
   mutluluğun mezarları, yalnızlığın heykeli var..
   her ikisinin de saksılarında çiçek .
   biri hep başka bir renkle solar,
   öbürüyse ha açtı, ha açmayacak.
   sibıl
   bilinçaltım ağzımdan kaçtı
     (21-05-2007 09:35)